รายงานตัวครั๊บผม (งานอนิเมคอนเสิร์ท)
มารายงานตัวคร้าบ
ที่ผ่านมาหนูแอ้หายไปไหน...
ก็ตอบได้แค่ว่างานยุ่งมาก เพราะช่วงเดือนที่ผ่านมา
มีการเปลี่ยนประธาน เลขาเลยปวดหัวสองเท่า (ตอนที่เขาส่ง
ต่องานกันนี่..ประสาทเสียไปพัก เพราะต้องดูแลสองคน)
ตอนนี้นายหมีสุดเลิฟก็ล่ำลาไปทำงานที่อเมริกาได้เดือนนึงแล้ว
แต่ไม่วายโทรมา(สั่งงาน)ได้เกือบทุกวัน เวลาก็ห่างเป็นรอบ
ง่วงก็ง่วง สั่งงานไปหาวไป โทรมาทำไม๊ตอนตีสองที่โน่นเนี่ยยย
เมลล์สั่งงานก็มี เล่นเอาเหนื่อยมาก
ส่วนนายใหม่พูดอังกฤษไม่เก่ง ภาษาไทยแทบไม่ได้เลย กรรม
ตกมาอยู่ที่หนูแอ้เน่...รับไปเต็มๆ ทั้งโทรเรียก ทั้งสั่งงาน ทั้งขอร้อง
ทำทุกอย่างจริงๆ ล่าสุดเพิ่งช่วยหาซื้อโทรศัพท์ให้คุณภารยาไป โฮก
ผลคือ...
ป่วยค่ะ
นอนไม่พอแล้วเจอหวัด ตอนแรกเสียงแหบๆนิดหน่อย แต่กังวล
เลยไปหาหมอ หมอบอกว่าหยุดงานสักสองวันนะ เย้ยยย ต่อรอง
กับหมอ หยุดมากขนาดนั้นไม่ไหว ไม่ได้ป่วยอะไรมากมาย หมอเลย
บอกว่างั้นฉีดยาสักเข็ม หมอถึงจะยอม..ไม่อ๊าววว กลัวเข็ม
ผลของการไม่เชื่อหมอ และดื้อด้าน...วันจันทร์หยุดงาน...
นอนซม วันอังคารตะกายไปทำงานแค่ครึ่งวัน..ลากลับก่อน
เพราะเดินเป๋ ทรงตัวไม่อยู่แล้ว วันพุธมีประชุม ให้ตายก็ต้องไป
ทำงานทั้งวัน..จบค่ะ...พ่อมารับกลับบ้าน หยุดพฤหัส ศุกร์
เปฌ็นการหยุดงานที่เยอะที่สุดตั้งแต่ป่วยมา จำได้ว่าไปหาหมอรอบสอง
นี่..หมอสั่งหยดอีกสามวัน (มันมีอาการข้างเคียงจากยาผสมอาการเหนื่อย
ด้วย..คือมือสั่น(จนน้ำในแก้วจะกระฉอก) ขาสั่น (จนเดินไม่ไหวต้องนั่ง
พักทุกๆสิบเก้า) น่ากลัวมากๆ)
เป็นผลจากการเครียดด้วย เลยร่อแร่น่าดูชม พอกลับมาทำงานอาทิตย์ต่อมา
เสียงยังอู้อี้อยู่แต่ไม่โงนเงนแล้ว ก็ค่อยๆปรับตัวไป
ปัจจุบันหายแล้ว แข็งแรง (แต่เป็นร้อนใน ปากเหวอะเลย...) มือยัง
สั่นอยู่ แล้วก็มีอาการเหงื่อออกมือเหมือนเมื่อก่อน อุตส่าห์หายไป
แล้วแท้ๆเชียว
ด้วยความไม่เจียม เพื่อนชวนไปงานคอนเสริ์ตอนิเม (คนร้องเพลง
ดราก้อนบอลอ่ะ) ซื้อตั๋วพาไปเลย เอ๊า ไปค่ะไป
โอตาคุเต็มเลย ก๊ากกกกกกกก เจอเพื่อนๆตัวเองด้วย ฮาดี
แต่ขอบอกว่าสนุกมาก ย้อนวัยกันสุดๆ กระโดดกันสุดตัว เสียง
แหบเพราะร้องตาม (มีเนื้อเพลงขึ้นจอให้ด้วย) นึกถึงสมัยเด็กๆค่ะ
เพลงอาราเล่ อิคคิว โดราเอม่อน เจทแมน ซปเปอร์โรบอต เรเอิร์ท
อะไรเทือกนั้น ย้อนวัยกันไปร่วมสามชั่วโมงได้
..เป็นความมทรงจำที่ดีเลยค่ะ
